(Aangeleverde foto)
Jaren geleden maakte ik zelf nog onderdeel uit van het politieke circus in Sliedrecht. Kort voor de gemeentelijke verkiezingen ging ik samen met een toenmalige partijgenoot (ben nu aan niets of niemand meer verbonden) een biertje drinken in een van onze mooie, gezellige en sociaal belangrijke drinkgelegenheden in het dorp. Zag dat deze helaas ondertussen gesloten is en te koop staat. Toentertijd stapte er een man op me af en die vroeg: “Vertel jij mij nu eens even in 1 minuut waarom ik op jou en je partij zou moeten stemmen?”
Menig kandidaat op een kieslijst in Sliedrecht voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2026 zou nu kunnen denken, dat is een mooie kans om deze kiezer te overtuigen en een stem binnen te halen. De graai naar de opgevouwen flyers en goedkope Temu-gadgets in de binnenzak is al begonnen en men steekt zijn of haar ingestudeerde politieke riedel af. De minuut wordt natuurlijk ruimschoots overschreden, terwijl de kandidaat de speerpunten van zijn partij opdreunt en bijna in extase raakt van eigen plannen, wensen en oplossingen voor alle problemen die er in zijn ogen zijn. De kiezer die de vraag stelde heeft ondertussen grote spijt van zijn opmerking en zoekt snel zijn heil in het half doodgeslagen biertje voor hem.
Na ongeveer 5 minuten eenzijdige communicatie zijn er 2 zaken duidelijk geworden: Ten eerste, de kandidaat gaat met verheugd hart weer naar buiten en heeft nog nooit zo’n goede campagne gevoerd voor zijn gevoel. Hij heeft weer een voorkeursstem binnengehaald is zijn verwachting en gaat deze belevenis uitgebreid thuis aan moeders de vrouw vertellen. Ten tweede, de kiezer druipt vermoeid af, mompelt iets over “ff piesen” en smeert hem snel via de achteruitgang en geeft zichzelf een klap voor zijn kop “Nu weet ik weer waarom ik niet moet gaan stemmen.”
In mijn geval keek ik de vragensteller aan en zei tegen hem: “Niet.”
“Wat niet?”, fronste de vragensteller aan de bar.
“Je moet niet op mij en mijn partij gaan stemmen”, zei ik rustig en nam zelf ook een slok van het gele gerstenat voor me.
“Hoezo niet, jij bent hier toch om zieltjes te winnen voor de verkiezingen?”
Ik keek de man aan en zei: “Als ik en mijn partij in de afgelopen 4 jaar jou niet hebben overtuigd waar wij voor staan, wat wij doen, welke plannen we hebben en welke oplossingen we hebben voor de problemen in ons dorp, dan hebben we flink gefaald. Dan ben ik jouw stem gewoon niet waard, ook al kan ik nu in 1 minuut heel veel mooie woorden, beloften, verkiezingsprogramma’s en ingestudeerde teksten opdreunen.”
De man keek me verbaasd aan. “Dat heb ik nog nooit een politicus in verkiezingstijd horen zeggen in dit dorp.” Met een glimlach zei ik afsluitend: “Klopt, en dat is direct de kern van het probleem van het hele verkiezingscircus elke 4 jaar. Als ik en mijn partij de afgelopen 4 jaar goed bezig zijn geweest, heb ik er alle vertrouwen in dat men op mij en de partij gaat stemmen. Dan hoef ik me niet in allerlei onnatuurlijke bochten te wringen in verkiezingstijd en jou nu in 1 minuut met mooie praatjes zien binnen te halen. Dat laat ik wel over aan al die andere politici.”
De man sloeg het laatste beetje bier naar binnen. Aan zijn gezicht zag je dat ie flink aan het nadenken was. Drie vingers stak ik op naar de barkeeper die kundig de vers getapte bierpullen voor me neerzette. Ik gaf er een aan mijn partijgenoot, pakte er zelf eentje en schoof de 3e naar de vragensteller. “Op je gezondheid beste man en dank voor je mooie vraag”, daarna draaide ik me om en liep verder de kroeg in. De man bleef achter, alleen zittend aan de bar met zijn verse biertje en gedachten.
Een paar weken later, na de gemeenteraadsverkiezingen, zag ik hem weer zitten bij de bar. Direct kwam ie op me afgelopen. “Peter, ik wil wat tegen je zeggen.” “Ga je gang”, zei ik. “Jij hebt me aan het denken gezet die avond en weet je wat…..?”
Mijn nieuwsgierige blik nodigde hem uit om verder te gaan. “Ik heb met alle plezier op jou gestemd, juist omdat jij mij niet probeerde te overtuigen met mooie praatjes, loze beloften, flyers, gadgets of wazige politieke plannen.” “Dankjewel beste man, het is me een eer om jouw stem komende 4 jaar waard te zijn”
“Helemaal goed”, glunderde de man. “En ik zal nooit meer vragen of iemand mij in 1 minuut kan overtuigen, ik kijk gewoon naar hetgeen ze gedaan hebben de afgelopen 4 jaar. Dan weet ik of iemand mijn stem echt waard is.”
“En zo is het” en ik stak 2 vingers op naar de barkeeper.
Peter de Borst
verhalenverteller, spreker en woordkunstenaar bij GaafWoord
Let op! Een column bevat altijd een mening en mag prikkelen. Dit artikel staat dan ook op de pagina Opinie. Elke lezer mag een column aandragen (let op: de column is echt een column en geen ingezonden brief).