Je ziet het nog maar zelden, helaas. Stoepranden op straat. 2 personen en 1 bal. En natuurlijk 2 stoepranden die gebruikt worden om vakkundig de bal gericht te gooien, zodat ie terugkaatst. Misschien ken je dat nog wel vanuit je jeugd, van plaatjes of verhalen van opa en oma.
Kortgeleden kwam ik thuis op een zonnige dag en daar stonden een opa en kleindochter te stoepranden schuin voor mijn huis. Er was precies aan beide kanten ongeveer 1,5 meter stoep beschikbaar, dus net voldoende voor opa om zijn kleinkind dit spel te leren. En wat een plezier hadden ze, het toverde gewoon een glimlach op mijn gezicht. Een glimlach om het kind in de opa weer te zien, de nostalgische gedachte die het me gaf en de verrukte ogen van kleindochter dat haar opa dit met haar deed.
Spelen is aantrekkelijk. Zien spelen doet spelen en dat zag ik kort daarna ook gebeuren. Van 2 waren ze naar 3 personen gegaan. Ook de papa van de meid kwam meespelen. 3 generaties genoten van het weer, het spel en vooral van elkaar. Stoepranden ging over in het spelletje lummelen. Ken je dat nog? Schaterlach van klein en groot klonk vrolijk door de straat. En wat denk je … op een gegeven moment deden nog eens 3 kinderen verderop uit de straat spontaan mee. Een heerlijk vrolijk spel, gewoon op straat.
Helaas zijn we met elkaar dit soort spelletjes grotendeels kwijtgeraakt in de wijken. De vele parkeerplekken vol heilige koeien maken het veelal onmogelijk.
Stoepkrijten wordt snel gezien als vervuiling en mag zeker niet voor de deur plaatsvinden, vindt een buurman.
Hink-Stap-Sprong kan soms nog net op een stukje stoep, al moet je wel oppassen niet te struikelen over de oplaadkabels van de elektrische ‘heiligdommen’.
En ravotten op een stuk grasveld kan misschien nog wel, maar de talloze opspattende poepspetters zijn een flinke drempel om te overwinnen.
Hutten bouwen op een stukje groen of boompje klimmen? Vergeet het maar, het woord vandalisme wordt er al heel snel aangeplakt, zeker als je als kind met tak en al uit de boom valt. En niet alleen de boom moet beschermd worden, maar natuurlijk ook de schattige kindjes zelf.
Want vallen op de harde grond, een snik, tranen afvegen, zelf opstaan en weer gewoon doorgaan is niet meer van deze tijd, lijkt het.
Het is ingewisseld voor zachtjes vallen op rubberen tegels of kunstgras. Een snik en zelf tranen afvegen wordt volledig overgenomen door bezorgde ouders die een traantje moeten laten als hun schatje een beurs plekje of schaafwond heeft opgelopen.
Ahum … u snapt wel hoe ik denk over onze overbezorgdheid van tegenwoordig en het feit dat kinderen te weinig fysiek in de openbare ruimte lekker op fantasievolle ontdekkingstocht kunnen zonder beperkingen en regels.
De behoefte aan creëren en bouwen en het bijpassende fantasiespel moet nu echter bewaard blijven tot de laatste week van de zomervakantie als er weer een Knots georganiseerd wordt. Een activiteit waar we echt heel blij, trots en zuinig op moeten zijn, vind ik. Want ook daar zie ik niet alleen kinderen spelen, maar ook vele volwassenen die in de rol van begeleider hun kindzijn weer even helemaal kunnen laten gaan. Mooi om te zien dat dit evenement door steeds meer mensen is omarmd de afgelopen jaren. Een verbindende activiteit in ons dorp die gekoesterd moet worden.
Doe jij mee dit jaar als begeleider? Kijk dan regelmatig op de website van S.O.J.S of hier op Sliedrecht24 om te zien wanneer de voorpret weer start.
Buiten spelen kan nog wel, maar dan vaak op de aangewezen plekken. In 2016 is er door de gemeenteraad het uitvoeringsbeleid speel- en sportruimte vastgesteld. In 2020 werden de laatste speelplaatsen opgeknapt en heringericht. Het uitvoeringsbeleid gaat uit van centrale speelplekken, steunplekken en speelprikkels. Onder de ambtelijke, doch m.i. verschrikkelijke benaming speelprikkels moeten we verstaan: betonnen poefjes, bielzen, palen, bollen en muurtjes. Maar ook bomen en boomstammen, grasheuveltjes, hagen en struiken. Of knikkerpotjes, stapstenen en spellen op tegels (de zogenaamde pleinplakkers).
Zo werd er ook bepaald welke speeltuinen moesten blijven, welke mochten uitbreiden en welke gingen verdwijnen.
Als ik nu in ons dorp rondkijk, zie ik echt mooie plekken voor kinderen om zich te vermaken. Het is fijn dat er bewust beleid is gemaakt in Sliedrecht, zodat in alle wijken een geschikte speelplek is. Op zich helemaal goed natuurlijk, maar voldoet dat alles ook echt in de kern aan de basisbehoefte van een opgroeiend kind of jongere?
Een locatie zoals ‘De Woeste Weide’ is voor mij een voorbeeld van echt een heerlijke kinderspeelplek om te ontdekken, vuil en nat te worden en de fantasie helemaal onbegrensd te laten gaan. Het is niet voor niets dat het daar ontzettend druk kan zijn tijdens mooie dagen, vol met kinderen uit Sliedrecht en ver daarbuiten. Spelen zoals spelen bedoeld is.
Een beetje net zoals vroeger. Waar een groepje bomen en struiken bij elkaar op een stukje gras zomaar een huttendorp werd. Misschien wel een dorp voor cowboys of een tentenkamp van indianen. Excuses, het spelletje van cowboytje en indiaantje is tegenwoordig al op de grens van wel of niet acceptabel in wokeland, begreep ik. Ja, ook daar bemoeien we ons als volwassenen helaas mee en bepalen we voor een kind wat wel of niet goed is en door de beugel kan. Noem het dan van mijn part maar Amerikaantje en Iraniërtje, of zal dat ook niet door de huidige pedagogische beugel kunnen? Moet wel oppassen dat ik straks niet door de mediamaffia en toetsenbordridders gecanceld ga worden als columnist natuurlijk.
Waar is de tijd dat je in een leegstaand woon- of winkelpand gewoon lekker als kind of jongere je ding kon doen? Waar je nog een klein fikkie kon steken en er zonder kleerscheuren vanaf kwam. Waar papieren pijltjes schieten door een pvc-buisje hoogstens een pak op je broek opleverde als je het bij de verkeerde buurman door het keukenraam deed. Waar muurtjes en trappen bij winkels spontaan veranderden in klim- en klauterplekken. Waar stoepranden nog voor elke deur kon plaatsvinden. En ja … waar die bal ook wel eens in de tuin de net geplante geraniums of afrikaantjes (mag dit eigenlijk nog zo genoemd worden tegenwoordig?) plette en een boze buurman naar buiten stormde.
Ach … u weet vast nog veel meer voorbeelden van wat de jeugd van tegenwoordig nooit meer mee gaat maken op dit gebied. Spelen zonder bemoeienis van volwassenen was vroeger heel normaal.
Tegenwoordig is daar speciaal beleid voor nodig, vol speelcirkels en prikkelplekken. Vroeger was echt niet alles beter, maar sommige zaken …
‘Peter, je klinkt nu als een ouwe vent’, hoor ik iemand zeggen.
Dat klopt helemaal, deze opa van 2 kleinkinderen gaat nu snel naar buiten, op zoek naar stukjes stoeprand. De bal heb ik namelijk al; die pikte ik gisteren af van een paar brutale buurkinderen die het durfden om de bal over mijn schutting te schoppen, bovenop mijn geraniums. Stelletje bengels!
Ik wens u allen een speelse week toe
Peter de Borst
verhalenverteller, spreker, woordkunstenaar en columnist bij GaafWoord
Let op! Een column bevat altijd een mening en mag prikkelen. Dit artikel staat dan ook op de pagina Opinie. Elke lezer mag een column aandragen (let op: de column is echt een column en geen ingezonden brief).