Koninklijke onderscheidingen werden er enige tijd geleden uitgereikt. De welbekende lintjesregen daalde ook weer in Sliedrecht neer. Momenteel mag je alweer mensen opgeven voor de volgende ronde komend jaar. Misschien had u dat al gezien.
Altijd mooi als mensen die vele jaren vrijwilligerswerk doen op deze wijze waardering krijgen en even in het zonnetje gezet worden. Meestal doen zij juist heel veel belangrijk werk achter de schermen, maar voor 1 keer staan ze zelf te schitteren in de publiciteit. Nadeel is dat er ook heel veel vrijwilligers en mensen met een groot sociaal hart nooit door familie, naasten, vrienden of anderen aangedragen worden voor dit gebeuren. Je bent puur afhankelijk van iemand die de moeite wil nemen, weet hoe het werkt en het je ook gunt.
Helaas zijn er ook mensen die een lintje krijgen terwijl ze gewoon doen waar ze voor betaald worden. Dat heeft voor mij altijd een vieze bijsmaak. Zo kan bijv. elk gemeenteraadslid dat het 12 jaar weet vol te houden in Nederland een koninklijke onderscheiding krijgen. Er wordt totaal niet gekeken hoe je dat raadswerk hebt gedaan, of je echt het verschil hebt gemaakt. Nee, het gaat puur om het aantal jaren. Zo zouden zelfs raadsleden die 12 jaar geen enkele inbreng of woordvoering hebben gedaan ook geridderd kunnen worden. Terwijl het gewoon een goedbetaalde bijbaan is, hoezo moet je daarvoor beloond worden met zo’n lintje? Zo ken ik nog wel meer mensen die met hun bedrijf, werk en andere betaalde nevenfuncties heel goed sociaal maatschappelijk werk leveren aan de samenleving. Die krijgen echt niet standaard na 12 jaar een koninklijke onderscheiding kan ik u vertellen. Vind het maar apart dat raadsleden zo’n uitzondering hebben. Kan altijd nog gekker, want voor ministers en staatssecretarissen geldt dat zij hun ambt minstens een jaar moeten hebben bekleed. Nou … voor mij haalt dat de waarde van zo’n lintje echt diep naar beneden.
Op een of andere wijze zijn mensen blijkbaar erg gevoelig voor lintjes, medailles, strikjes, certificaten, diploma’s etc. Het is de symboliek van waardering die in deze vorm uiting krijgt. Dat is er natuurlijk al vroeg bij ons erin gestampt als kind zijnde, want de rode krul, het plaatje of de stempel na een foutloos dictee of werkstuk kunt u zich misschien nog wel herinneren. Daar was je zo blij mee en het werd trots getoond aan het thuisfront. Dat is volgens mij nog steeds de reden dat vele volwassenen erg veel waarde hechten aan zo’n blijk van waardering. Ik noem het gekscherend wel eens de stickermentaliteit.
Mensen die mij beter kennen, weten dat ik niet zo van dit gebeuren ben. Als beroepsmilitair ben ik zeker zeer bekend met glimmende versierselen die uitgereikt worden. Heb ondertussen ook een goed rijtje blingbling met mijn 37 jaar ervaring bij defensie. Maar die liggen ergens in een stoffig laatje en dat is het dan ook. Ik draag ze zelfs niet op mijn uniform bij officiële gelegenheden en dat is heel bewust. Bij elke ontmoeting van mens tot mens, in dit geval van militair tot militair, wordt er eerst naar je medailles en lintjes gekeken, dan naar je rang en als je die toets doorstaan hebt en goed bevonden bent, kijkt men pas in je ogen. En u begrijpt dat dit wat gechargeerd is natuurlijk, maar het principe werkt wel zo. Zelf heb ik daar helemaal niets mee en kijk liever iemand direct in diens ogen, ongeacht of je koning, keizer of admiraal bent. In mijn ogen ben je gewoon mens, niet meer en niet minder. En zo’n medaille of lintje op je borst, zegt de Borst dus helemaal niets.
Helaas kunnen de jonge kinderen in Sliedrecht dit jaar niet hun avondvierdaagsemedaille verdienen. Is toch voor velen altijd een mooi evenement. En wat is het heerlijk om al die bezwete en trotse gezichtjes te zien na het behalen van deze prestatie. Terecht een glimmende medaille waard. Maar gelukkig zijn er mooie, creatieve initiatieven ontstaan van ouders die hun kroost toch in beweging weten te krijgen en aansluitend een vorm van waardering uitreiken. Niet alleen mopperen langs de online zijlijn bij het niet doorgaan van dit evenement, maar zelf initiatief ontwikkelen. Chapeau!
Misschien heeft u ook al eens zo’n waardering gekregen in uw leven. En kwam het kinderlijke gevoel van trotsheid weer even boven. Blij met de nieuwe sticker, zeg maar. Het zij u van harte gegund.
En laat ik goed nieuws hebben voor iedereen die hunkert naar zo’n medaille, prijs of waardering, maar nog steeds naast het potje pist. Er is namelijk een nieuw soort onderscheiding in het leven geroepen door een hele speciale orde. En voor iedereen die deze column leest, is ie ook gewoon binnen bereik. Hoe mooi is dat!
Ik presenteer u de Koninklijke Toetsenbordorde der Nederlanden. Speciaal in het leven geroepen voor personen die excelleren als (anonieme) toetsenbordridder op sociale media. En of deze ridders nu gespecialiseerd zijn in berichten over lokale politiek en welk college er nu wel of niet moet komen. Of dat ze liefst meningen uiten over woningtekort, nieuwkomers of onderhoud in de openbare ruimte. Het maakt niet uit; iedereen heeft gelijke kans om geridderd te worden bij deze digitale waardering. De nominaties kunnen vanaf nu ingediend worden. Het enige wat u hoeft te doen, is de betreffende persoon, die zo’n speciale onderscheiding verdient in uw ogen, te taggen onder deze column op sociale media. Hoe makkelijk wilt u het hebben!? En ik heb zomaar het idee dat er veel kanshebbers in ons dorp zijn door alle geledingen heen. De laatste week zie ik zelfs echte grote nieuwe talenten, nu duidelijk wordt wat er in het lokale politieke land zich afspeelt en welke coalitie er wel en niet gaat komen.
Ik zou zeggen: nomineer! Want koninklijk Ridder Toetsenbord, dat wilt toch iedereen zijn?!
Ik wens u een week vol waardering en trots toe.
Peter de Borst
verhalenverteller, spreker, woordkunstenaar en columnist bij GaafWoord