COLUMN: ‘Omzien naar elkaar, zonder gezien te worden’

 

In deze herfstmaand richten velen zich alweer op de komende feestmaand december. En juist in deze dagen vindt er voor de 13e keer iets bijzonders plaats in ons dorp. Iets zonder fanfare, zonder grote speeches, zonder politieke lading of pr-stunts. Maar een deurbel die opeens onverwachts klinkt en een gezicht van een onbekende voor de deur … met een pakket in handen. 

 

Secret Santa in Sliedrecht. 

 

In 2014 begon het klein. Een handvol pakketten, een idee van drie betrokken dorpsgenoten: Maria Stam, Nicole Boer en ondergetekende. Later sloten anderen zich aan en de laatste jaren bestaat het basisteam uit Gerjon, Paola, Daisy, Nicole en Mirjam. Het mag ondertussen wel een lokale traditie genoemd worden. 

 

Vorig jaar meer dan honderd pakketten. Eerdere jaren soms richting de honderdtachtig. Inzameling op een vaste locatie, altijd met betrouwbare vrijwilligers die de auto’s volladen en de straten inrijden. Op weg naar een medebewoner om die positief te verrassen. Zo’n onverwacht gebaar doet veel bij een ontvanger. Mensen die ziek of eenzaam zijn, veel zorgen hebben op bijv. financieel gebied, verdriet en verlies kennen of andere moeilijke gebeurtenissen ervaren, worden verrast door voor hen onbekende medebewoners. Een gebaar van liefde en compassie. En zo’n teken van licht in de persoonlijke duisternis en deze donkere dagen betekent vaak veel meer dan het op het 1e oog lijkt. Voor de buitenstaander is het misschien gewoon een kerstpakket vol lekkers, geurtjes, kaarsen, cadeautjes en verrassingen. Maar voor die eenzame is het een boodschap van gezien worden. Voor een zieke een teken van oprecht medeleven. Voor een gezin dat elke euro om moet draaien, een teken van onbetaalbare vrijgevigheid. 

 

Als ik door ons dorp loop, over de Deltalaan, door de Vogelbuurt of over de dijk, dan vraag ik me wel eens af wat er zich afspeelt achter al die voordeuren. Hoeveel deuren zou ik eigenlijk voorbijlopen zonder te weten welke zorgen, welke stilte of welk verdriet daar dagelijks schuilgaat? Hoeveel mensen in ons dorp voelen zich eenzaam, in de steek gelaten of gewoon vergeten? 

 

De cijfers liegen er niet om. Bijna de helft van de volwassen Sliedrechters voelt zich weleens eenzaam. Onder onze 65-plussers is dat percentage zelfs het hoogste van de hele provincie: meer dan de helft. Chronisch zieken raken sneller geïsoleerd. Hun wereld wordt kleiner, afspraken vallen weg, de energie ontbreekt, en de omgeving ziet het vaak allang niet meer. En dan de zorggezinnen, de mantelzorgers. Veertien procent van de Sliedrechters zorgt intensief voor een ander. Zij dragen de last, terwijl hun eigen sociale leven stilvalt. Ook bij hen ligt eenzaamheid op de loer – vaker dan bij wie die zorgtaak niet draagt. 

 

En daarom ben ik trots op dit lokale initiatief. Veel particulieren en soms ook ondernemers stellen deze pakketten samen. Niet om reclame te maken voor hun bedrijf, niet om gezien te worden door anderen, niet om mooi weer te spelen naar anderen toe. Maar om goed te doen aan de ander! Het oude bijbelse spreekwoord ‘laat je linkerhand niet weten wat je rechterhand doet’ betekent dat je goede daden of giften in het verborgene moet doen, zonder er groots over op te scheppen. Sliedrecht Secret Santa is daar een prachtig lokaal praktisch voorbeeld van. 

 

De organisatie zorgt voor een unieke kruising: iemand die een naam doorgeeft, iemand die een pakket vult naar eigen vermogen en fantasie, en iemand die op een avond in december de deur opendoet en even stilvalt. Misschien een glimlach die niet op social media belandt. Misschien een traan die snel weggeveegd wordt. Misschien een mond vol spreekwoordelijke tanden, omdat woorden even ontbreken en emoties opkomen. 

 

En nu, begin november, is het weer begonnen, lieve lezers. Het mailadres staat open. Mensen mogen anderen aandragen. Santa’s worden gezocht. De goed draaiende machine van stille generositeit draait opnieuw in ons mooie dorp. 

 

En misschien, als de deurbel over enige tijd rinkelt in de koude decembermaand, een moment waarop mensen stilvallen van verbazing over hoeveel goeds er gelukkig nog in dit baggerdorp schuilt. Omzien naar elkaar, zonder gezien te worden! 

 

Ik wens jullie allen een week toe vol warme gedachten.

 

Peter de Borst 
verhalenverteller, spreker, woordkunstenaar en columnist bij GaafWoord