Afgelopen week stond ik bij de Primera op het Winklerplein. Niet voor pepermunt of de nieuwste Libelle, maar voor de Baggerbon. Die lag onder de toonbank, als een verborgen schat. Ik wist dat hij er was, had hem al in de media gezien. Maar eerlijk: moet zo’n lokale bon niet gewoon duidelijk op de toonbank liggen?
Lekker zichtbaar, in plaats van ergens tussen de loten en de krasloten. Vijf, tien of vijftien euro. Of een meervoud. Simpel. Lokaal.
De Baggerbon bestaat nu bijna een jaar. Meer dan honderd bedrijven en organisaties doen mee. Bakker, bouwmarkt, bloemist, fietsenmaker, museum, restaurant – voor ieder wat wils. Geld dat hier wordt uitgegeven, blijft hier. Niet naar een of ander anoniem webwinkelmagazijn waarvan niemand de eigenaar kent. Nee, het blijft in ons baggerdorp. Lokaal baggeren, letterlijk en figuurlijk.
Toch voel ik soms dat we er nog een beetje te schuchter mee omgaan. Alsof we ons bijna moeten verontschuldigen voor een eigen cadeaubon. Mag je als klein dorp trots zijn op zoiets? Ja. Hardop zelfs.
Heb jij er al eens eentje gekocht? Of – nog beter – al eens eentje gekregen? Want zo’n bon is meer dan een stukje papier met een bedrag erop. Stel je voor: Oom Jaap krijgt voor zijn verjaardag een Baggerbon ter waarde van dertig euro. Hij moet even nadenken. “Waar kan ik dat dan uitgeven?” Hij moet de deur uit. En dan ontdekt hij bij toeval die zaak waar hij nog nooit was geweest. Of die andere waar hij al jaren niet meer kwam.
Nieuwe klanten, nieuwe gesprekken, nieuwe verbindingen. Precies wat ons dorp levend houdt.
En laten we die bon niet alleen onderling rondstrooien. Geef hem ook aan mensen uit de Alblasserwaard en de Drechtsteden. Trek ze naar ons baggerdorp. Een lokkertje mag best.
Natuurlijk zijn er cynici. “Doe mij maar een VVV-bon of een webshoptegoed. Dan kan ik overal terecht.” Precies. En dát is het probleem. Overal is namelijk nergens. Als we alles overal kunnen, wordt het hier stil. Dan wordt Sliedrecht een slaapdorp met een baggerverleden en een webshoptoekomst. Gezellig hoor, zo’n leeg centrum.
De Baggerbon is geen nostalgisch streekproduct. Het is een slim, praktisch en speels instrument. Een stukje papier dat zegt: wij kiezen voor elkaar. Voor de ondernemer die ’s ochtends vroeg de deur opendoet. Voor de medewerker die hier woont en werkt. Voor de winkelstraten die zorgen voor levendigheid. Voor het dorp dat we willen zijn en houden.
Dus als u de komende weken een cadeau zoekt, een attentie voor een collega, of iemand die het even niet breed heeft: denk eens aan die Baggerbon. Niet uit plichtsgevoel, maar omdat het werkt. En omdat het een stuk origineler is dan weer zo’n anonieme webshopbon.
Laat Sinterklaas en Kerst maar komen. En Secret Santa’s van Sliedrecht: een Baggerbon past altijd.
Ik wens u een week toe waarin we weer lekker lokaal baggeren. Met een glimlach en liefde voor ons dorp.
Peter de Borst
verhalenverteller, spreker, woordkunstenaar en columnist bij GaafWoord
Let op! Een column bevat altijd een mening en mag prikkelen. Dit artikel staat dan ook op de pagina Opinie. Elke lezer mag een column aandragen (let op: de column is echt een column en geen ingezonden brief).