COLUMN: ‘Hart voor Sliedrecht’

Er zijn van die dingen in ons dorp waar je pas écht bij stilstaat als het bijna te laat is. Of beter: als het voor een ander nog net op tijd kan zijn. Ik heb het over die stille helden die bij een hartstilstand hun telefoon pakken, de app openen en rennen. Burgerhulpverleners. Gewone Slie­drechters die opeens helemaal niet meer zo gewoon zijn. 

 

Je zit net lekker op de bank, staat bij de kassa bij de Jumbo of loopt met de hond over de dijk, en plotsklaps piept die telefoon. HartslagNu. Iemand in de buurt heeft een vermoedelijke hartstilstand. De eerste zes minuten bepalen of iemand nog een kans heeft. De ambulance komt zo snel als hij kan, maar die zes minuten zijn genadeloos kort. En dan staan daar ineens mensen uit de buurt. Mensen die kunnen reanimeren. Mensen die weten waar de dichtstbijzijnde AED hangt. Mensen die niet twijfelen, maar zo snel mogelijk gaan. 

 

Afgelopen week was het raak in mijn nabije omgeving. Ik was net thuis van een late dienst in het ziekenhuis en nam letterlijk de eerste slok van een heerlijk biertje. HartslagNu-alarm! Direct glas aan de kant, sleutels en telefoon mee en snel naar het gemelde adres. Een ander lag nog maar twee minuten in bed en kreeg de oproep. Kleren aan, auto in en weg. Weer een ander was net klaar met zijn dienst als vrijwillige brandweerman en op weg naar huis. Zag toen de melding, gooide het stuur om en reed zo snel mogelijk naar de doorgegeven locatie. 

 

Hoe gaaf is het dat er binnen enkele minuten een groot aantal burgerhulpverleners arriveert? Sommigen gaan reanimeren en beademen. Anderen maken de weg vrij voor ambulance en politie. Weer anderen houden nieuwsgierige kijkers op afstand of ondersteunen geschrokken familieleden. Automatisch. Door

gewone Slie­drechters die gaan wanneer het nodig is. In ons baggerdorp mag dat best eens hardop gezegd worden. Want terwijl we vaak eindeloos kunnen mopperen over wat niet goed gaat, gebeurt er intussen iets wat écht van betekenis is. Iets wat levens kan redden. 

 

Enige tijd geleden sponsorde het Ondernemersfonds extra AED’s verspreid over heel Sliedrecht. Buitenlocaties en 24/7 bereikbaar. Fantastisch. Maar die apparaten doen niets zonder mensen die ze ophalen en gebruiken. Zonder burgerhulpverleners blijven die kasten netjes hangen, wachtend op een nood die nooit beantwoord wordt. 

 

Ik heb geprobeerd ook zo’n AED aan mijn huis te krijgen, omdat de dekking in onze wijk nog steeds niet optimaal is. Helaas nul op het rekest bij het Ondernemersfonds. Ook een sociale-media-actie om er een te financieren (inclusief onderhoud) leverde niets op. Maar de reanimatie van afgelopen week zet me

opnieuw aan het denken. Die AED moet er gewoon komen. Niet alleen voor mijn eigen veiligheid, maar juist voor mijn buren, straatgenoten en wijkbewoners. Of ik ze ken, leuk of aardig vind, doet er niet toe. Elke seconde telt. 

 

In een tijd waarin we massaal verontwaardigd kunnen zijn over van alles en nog wat, en menigeen het liefst gemakkelijk vanaf de bank of achter de laptop de wereld verbetert met een boze online reactie, zijn er ook mensen die bij een noodmelding hun comfortzone letterlijk achterlaten. Regen, nachtelijke uren, kou, moeheid of ander ongemak maakt hen niet uit. Ze laten zich niet remmen, maar gaan zo snel mogelijk. 

 

Actie. 
Push. 
Ritme. 
Diepte. 
Beademen. 
Tot de professionals het overnemen. 

 

Niet iedereen hoeft burgerhulpverlener te worden. Niet iedereen kan of wil. Prima. Maar wie wél kan reanimeren en nog niet is aangesloten bij HartslagNu stel ik vandaag de vraag: waarom eigenlijk niet? Het kost niks. Je kiest zelf of je een oproep accepteert. En je maakt het verschil tussen “het was te laat” of
“gelukkig was er nog iemand”. Je kan soms echt letterlijk het verschil maken tussen dood en leven. 

 

Misschien is dat wel het mooiste van ons dorp. Niet de grote verhalen in de krant, niet het politieke gekissebis en geposeerde fotomomenten, niet de eindeloze discussies over wat er allemaal fout gaat. Maar die stille bereidheid van gewone mensen om voor een wildvreemde te rennen als het erop aankomt. Hart
voor Sliedrecht. Letterlijk. Deze acties gebeuren vaak in stilte. Niet op de voorgrond, maar waakzaam en actief, ook als de rest van het dorp in diepe slaap is. 

 

Dus bij deze: dank jullie wel, burgerhulpverleners. Jullie mogen wel eens in het zonnetje gezet worden. Via mijn podium als columnist doe ik dat nu eens heel bewust. Jullie zijn kanjers, stuk voor stuk. Dank voor jullie inzet, tijd, kunde en liefde. Vanuit jullie hart voor het hart van een ander. Daar kunnen velen nog van leren. 

 

En voor de rest van ons: misschien is het tijd om die reanimatiecursus toch eens te gaan doen. Want je weet nooit wanneer jij die telefoon uit je zak trekt en opeens de belangrijkste persoon in iemands leven bent. Jij kunt letterlijk iemands leven redden. Doe je mee? 

 

Ik wens iedereen een week toe vol liefdevolle bereidheid vanuit het hart!  

Peter de Borst 
verhalenverteller, spreker, woordkunstenaar en columnist bij GaafWoord