(Archieffoto Hans van der Aa / Sliedrecht24)
Er zijn van die momenten waarop je denkt: dit is dus onze toekomst. Niet in de vorm van een inspirerende TED–talk of een inspirerende leider, maar in drie lachende puberjongetjes op fietsen, die na een dag school besluiten dat het een goed idee is om op donderdagmiddag rond half drie meerdere vrouwen op de Tiendweg tussen het Dreespark en de Tolsteeg te bespugen.
Ja hoor. Daar gingen ze. Rugzak hangend op de bagagedrager, hormonen op volle toeren, capuchon scheef, groepsmoed nét groot genoeg om iemand in het voorbijgaan te vernederen. Even vaart maken. Even mikken. Even lachen. Stoer hoor, jongens. Echt indrukwekkend.
Wat bezielt je als dit is wat je kiest om te doen met je middag?
Blijkbaar is dit wat we tegenwoordig onder karaktervorming verstaan. Een dag les in wiskunde, taal en maatschappijleer, en als praktische oefening: oefenen in minachting door meerdere vrouwen te bespugen omdat je denkt dat je ermee wegkomt. Want dat is het natuurlijk. Het is geen kracht. Het is geen lef. Het is lafheid op wieltjes.
Kleine daad, groot signaal
Bespuwen is geen grap. Het is een daad van minachting. Het is zeggen: jij bent minder waard dan ik. En als dat nu al normaal voelt, wat wordt dan de volgende stap als niemand ze corrigeert?
Bespuwen is geen grap. Het is een daad van minachting. Het is zeggen: jij bent minder waard dan ik. En als dat nu al normaal voelt, wat wordt dan de volgende stap als niemand ze corrigeert?
“Ach, het zijn maar pubers,” hoor ik dan. Nee. Het zijn geen “maar pubers”. Het zijn jonge mannen in wording. En hoe ze nu met mensen omgaan, zegt iets over hoe ze straks met collega’s, partners, vreemden en misschien ooit hun eigen kinderen omgaan. Respect ontwikkel je niet spontaan op je achttiende verjaardag. Dat oefen je. Of je oefent het níet en denkt dat respect optioneel is.
Vandaag zijn het willekeurige vrouwen op de Tiendweg. Morgen een klasgenoot die niet in het groepje past of “anders” is. Over een paar jaar een partner die te veel weerwoord heeft. Gedrag groeit. Zeker als het applaus krijgt. Wat een opvoedkundig meesterwerk Je vraagt je toch af waar dit is ontstaan. Aan welke keukentafel is ooit gedacht: laten we hem vooral niet leren wat respect is, dat beperkt zijn vrijheid maar.
Misschien is dit wel precies waar jarenlang subtiel bagatelliseren toe leidt. “Ach, jongens onder elkaar.” “Niet zo gevoelig.” “Hij bedoelt het niet zo.”
Ik stel me voor hoe trots hun ouders moeten zijn op deze toonbeelden van karakter. Drie jongens die in groepsverband vrouwen bespugen en daarna lachend doorfietsen. Wat een leiderschap. Wat een parels en wat een moreel kompas! Of, en dat hoop ik oprecht, weten hun ouders dit niet. En zouden ze zich kapot schamen als ze het wél wisten.
Het grotere probleem
Dit gaat niet alleen over drie puberjongetjes. Het gaat over een cultuur waarin stoer doen belangrijker is dan fatsoen. Waarin anderen, in dit geval vrouwen, nog steeds worden gezien als veilig mikpunt. Waarin grenzen overschrijden wordt verward met humor. En ja, het is “maar” spuug. Geen klap. Geen misdrijf dat het nieuws haalt. Maar het is wel een test. Een grensverkenning.
Dit gaat niet alleen over drie puberjongetjes. Het gaat over een cultuur waarin stoer doen belangrijker is dan fatsoen. Waarin anderen, in dit geval vrouwen, nog steeds worden gezien als veilig mikpunt. Waarin grenzen overschrijden wordt verward met humor. En ja, het is “maar” spuug. Geen klap. Geen misdrijf dat het nieuws haalt. Maar het is wel een test. Een grensverkenning.
Kom ik hiermee weg? Lacht mijn groep? Reageert niemand? En als het antwoord steeds “ja” is, dan groeit het gedrag mee.
De echte vraag is dus niet: waarom deden ze dit?
De vraag is: wie leert hen dat dit niet normaal is?
De vraag is: wie leert hen dat dit niet normaal is?
Toekomstbeeld
Willen we echt dat dit de mannen van morgen zijn? Mannen die denken dat respect iets is wat je alleen toont als het uitkomt? Mannen die hun eigen onzekerheid maskeren met vernedering van een ander? En vernedering gebruiken als een vorm van entertainment om te lachen?
Willen we echt dat dit de mannen van morgen zijn? Mannen die denken dat respect iets is wat je alleen toont als het uitkomt? Mannen die hun eigen onzekerheid maskeren met vernedering van een ander? En vernedering gebruiken als een vorm van entertainment om te lachen?
Ik hoop oprecht dat ze ooit terugdenken aan dit soort momenten en zich schamen. En dat er iemand in hun leven opstaat die zegt: dit is niet stoer, het is niet wie je bent, en dit is niet wie je wilt worden. Want als dit wél is wie ze worden, dan zijn het geen parels van de maatschappij. Dan zijn het
barstjes in het fundament en de mannen waar we later hoofdschuddend over zeggen: hoe heeft dit zo kunnen groeien?
En dat begint met iets ogenschijnlijk kleins.
Een fiets.
Een lach.
En een klodder spuug.
Een fiets.
Een lach.
En een klodder spuug.
Willeke Koppelaar
Brieven worden 1 op 1 overgenomen. De redactie is niet verantwoordelijk voor de inhoudelijke juistheid van een ingezonden brief. Plaatsing houdt niet in dat de redactie achter de inhoud van het bericht staat. Een brief wordt uitsluitend geplaatst als de bron bij ons bekend is. De naam van de afzender wordt onder het artikel geplaatst. NAW- en e-mailgegevens worden niet openbaar gemaakt. Een ingezonden brief plaatsen we onverkort, soms ook omdat er geen artikel over het onderwerp op online krant Sliedrecht24 is verschenen.
Redactie Sliedrecht24