Ik ben gemeenteraadslid geworden, omdat ik van de Sliedrechtse gemeenschap houd. Onderwerpen waar ik als gemeenteraadslid mee bezig ben, zijn thema’s als Jeugdzorg en Maatschappelijke Zorg. Ik heb me bijvoorbeeld ook hard gemaakt voor extra energietoeslag vorig jaar september. Een voorstel wat raadsbrede steun kreeg.
Het thema wat me echter nog het meest raakt is het PFAS-Chemours schandaal en wat dit aan onzekerheid en gezondheidsschade met zich meebrengt. Als ouderling (een soort pastoraal werker in de kerk) heb ik verschillende keren te maken gehad met lijden en verlies en daar werd dan weleens de vraag bij gesteld: zou dit dan door PFAS komen?
In mijn campagnefilmpje voor de gemeenteraad zat dan ook een shot van Chemours op het moment dat ik het had over bedrijven die de volksgezondheid bedreigen en waarop strikt gehandhaafd moet worden. “De toon zetten” heet dat.
Ik merk in Sliedrecht dat het aanpakken van Chemours nog niet zo gemakkelijk is. Ten eerste omdat de gemeente zelf niet over vergunningen aan Chemours gaat, de Provincie in het verleden verkeerde keuzes heeft gemaakt en nu geen wettelijke ruimte heeft om vergunningen in te perken en landelijk stond PFAS-Chemours echt niet hoog genoeg op de agenda. Ten tweede omdat wij hier lokaal veel te verdeeld zijn en er vaak genoeg verwijten over en weer gaan. Daarover later meer.
Wat ik zelf probeer te doen aan het PFAS-Chemours debacle is (naast mijn werk in de raad) het in de Provincie en landelijk hoger op de agenda krijgen. Ook binnen mijn eigen partij was echt wel ruimte voor verbetering, helaas. Er zijn wel Kamervragen gesteld en moties ingediend, maar over het algemeen was het vrij stil. Te stil. Dit thema hoger op de agenda krijgen, vindt voornamelijk achter de schermen plaats.
Wat voor de schermen komt, was dat ik bij de laatste Provinciale verkiezingen op de lijst stond, en samen met de lijsttrekker actief met het thema Chemours bezig ben geweest. De Provinciale fractie van mijn partij heeft vervolgens het initiatief genomen tot de hoorzitting die onlangs in Dordrecht was. Het was erg mooi om daar te zijn en ook de verhalen van de Sliedrechters te horen die al jaren actievoeren voor dit thema.
Ik sta nu ook op de landelijke lijst van mijn partij om het PFAS-Chemours schandaal hoger op de agenda te krijgen. Daarom was er laatst ook een informatieavond voor de hele regio, waar twee kamerleden en een statenlid bij waren en waar we met de zaal het gesprek voerden over Chemours en PFAS.
Dan over onze eigen onderlinge verdeeldheid. Je zou zeggen: als je voor hetzelfde doel strijdt, al is het met verschillende middelen, dan ben je blij met elkaars inzet. Ik kan ronduit zeggen dat ik veel waardering heb voor de mensen die al jarenlang actievoeren. Het is niet mijn manier, maar dat geeft niet: soms vul je elkaar aan. Wat mij echter enorm verbaasd heeft, en eerlijk gezegd ook wel pijn heeft gedaan, is dat ik online een stroom van verwijten over mij heen heb gekregen. Juist van de mensen met wie ik dacht samen aan dezelfde kant te staan.
Eerlijk gezegd snap ik de boosheid en het wantrouwen op zichzelf wel. Ik voel die zelf ook. De overheid/politiek van toén had een beschermend schild moeten zijn en was dat niet. Aan de andere kant: je kan de overheid/politiek van nú toch niet blijven afwijzen, zeker niet als die bestaat uit mensen uit het eigen dorp die dit schandaal willen aanpakken?
Ik probeer de discussies online daarom niet uit de weg te gaan en daar ook mijn waardering uit te spreken voor alles wat in de media, voor de poorten van Chemours en op andere plekken is gedaan. Ik probeer ook iets te zeggen over mijn eigen verlieservaringen en de missie die ik ervaar. Maar het verwijt blijft komen: men heeft mij voor de poorten van Chemours nog nooit gezien en mijn acties zijn te weinig en te laat.
Ik word daar eerlijk gezegd wel verdrietig van. Volgens mij is er maar één partij gebaat bij verdeeldheid en dat is Chemours. Uiteindelijk redden burgers deze strijd alleen als ook de overheid/politiek daadwerkelijke stappen gaat zetten. Samen staan we sterk. Vijf jaar geleden zijn vier gemeenten een rechtszaak gestart die afgelopen september is gewonnen. De zaak die nu door duizenden Sliedrechters is aangespannen kan gebruik maken van de hele bewijslast van die eerdere rechtszaak. De één “regelt” een hoorzitting, de ander vertelt daar zijn verhaal. We vullen elkaar aan.
Wat nu als deze oproep tot samenwerking geen gehoor vindt? Kap ik er dan mee? Nee, zeker niet. Kijk, ik sta op plek 31 van de ChristenUnie lijst. De kans om de Tweede Kamer in te gaan is nogal klein. Ik zal me na 22 november voor dit mooie dorp in blijven spannen vanuit de gemeenteraad. En daar ben ik eigenlijk wel blij mee. Ik blijf iedereen evenveel waarderen: de actievoerder, degene die in de media zijn verhaal vertelt, de journalist die gedreven publiceert over Chemours. En ik blijf dit thema aankaarten in de Provincie en in Den Haag: betere wetgeving, strengere handhaving, PFAS-verbod. En wie nog wel meer hoorzittingen, onderzoeken en rechtszaken, waar men dan vanuit het Sliedrechtse ook vast weer de stem laat horen.
Het zou het alleen wel prettiger maken als het op sociale media zonder onderlinge verwijten kon.
Jan Pieter Verweij
raadslid, Kandidaat Tweede Kamerlid ChristenUnie
Brieven worden 1 op 1 overgenomen. De redactie is niet verantwoordelijk voor de inhoudelijke juistheid van een ingezonden brief. Plaatsing houdt niet in dat de redactie achter de inhoud van het bericht staat. Een brief wordt uitsluitend geplaatst als de bron bij ons bekend is. De naam van de afzender wordt onder het artikel geplaatst. NAW- en e-mailgegevens worden niet openbaar gemaakt. Een ingezonden brief plaatsen we onverkort, soms ook omdat er geen artikel over het onderwerp op online krant Sliedrecht24 is verschenen.